سلام به همه دوستان
برای غیبت طولانی مدت خودم واقعا عذر میخوام.....مشکلی که پیش اومد واقعا غیر قابل پیش بینی بود...امروز با چند تا خبر اومدم که امیدوارم مورد قبول باشه...
باز هم یک جایزه دیگه برای رولینگ
جی.کی.رولینگ، خالق داستانهای هری پاتر، توسط انجمن ادبی و تاریخی دانشکدهی دانشگاه دوبلین (مرکز ایرلند) یک جایزهی جیمز جویس (نویسنده ایرلندی) دریافت خواهد کرد. این جایزه در سهشنبه 12م فوریه (23 بهمن) در دانشكده به او اهدا خواهد شد.
قسمت هایی از مصاحبه رولینگ با روزنامه اسپانیایی
جی.کی.رولینگ (متولد 1344 در بریستول انگلستان) یا همان “جو”ی دوستانش، احساسات مشابه هری پاتر، شخصیت افسانه ای اش را دارد: وحشت زده و در عین حال خوشحال. او اولین کتاب را نوشت زیرا به آن احتیاج داشت، هری پاتر قهرمان اوست: هری او را نجات داد و در نتیجه احساساتش را برای او باقی گذاشت: جو او را ترک گفت اما نمیتواند بدون او لحظه ای زندگی کند.
-- فکر میکنم جوون ها خیلی از مرگ آگاه هستند. اونها اون رو طوری حس میکنند که انگار براشون فشار و مصیبتی هست. مرگ فقط یک پله دیگر از زندگی هست. اونها آدم های خیلی لطیفی هستند. در بریتانیای کبیر بین مردم یک فرهنگ و عادتی وجود داره که نسبت به آینده ی نوجوون ها و بطور کلی جوون ها نگران هستند و می ترسند. خب نباید اینجوری باشه. ما نیاز به مراقبت از اونها داریم به جای اینکه خودمون رو از اونها محافظت کنیم.
--اینکه مرگ بایستی از این طریق ظاهر بشه طرح همیشگی کتاب بوده. تا زمانی که اون نوجوون بود، تا فصل 34 هفتمین کتاب، لازم بود که هری بهترین آدم باشه که بتونه بدیهی بودن و ناگزیری مرگ خودش رو درک کنه. طرح اصلی کتاب این بود که اون بایستی با مرگ خودش ارتباط برقرار کنه و با تجربه مرگ آشنا بشه. و از اول هم هری تنها کسی بود که می بایست این تجربه رو داشته باشه. همه ی اینها به وجدان برمیگرده، چون یه قهرمان باید با این چیزها زندگی کنه، این چیزها رو انجام بده، این چیزها رو به حساب خودش ببینه. این بخشی از همون انزوا و غمگینی هست که با قهرمان بودن همراه میشه.
--اون به موقعیتی منحصر به فرد و بسیار نادر دست پیدا میکنه که این موقعیت همون درک و قبول مرگ خودش هست. چند نفر از مردم این امکان رو دارند که مرگشون رو قبل از اینکه بمیرند قبول کنند؟
--فکر میکنم تالکین بود که گفت همه کتاب های مهم در مورد مرگ هستند. و حقیقتی در اون وجود داره چون مرگ سرنوشت و مقصد ماست و ما باید با اون روبرو بشیم. همه ی کارهایی که در زندگی داریم انجام میدیم برای دور شدن و دور ماندن از مرگ هست.
--دختر بزرگ من وقتی شروع به خوندن کتاب ها کرد، شش سالش بود. همیشه میدونستم با کتاب ها به کجا میخوام برسم. برای همین، بله، فکر میکنم که یک بچه شش ساله میتونه کتاب اول (هری پاتر و سنگ جادو) رو با اینکه آخرش کاملا تیره و سیاه هست رو بفهمه. کتاب پنجم، تیره ترین کتاب مجموعه هست زیرا یک جو ناراحت کننده وجود داره و اتفاق های پیش بینی نشده رخ میده. فکر کنم به همین خاطر بود که مردم زیاد ازش خوششون نیومد. با این حال خوانندگانی هم هستند که این کتاب رو نسبت به بقیه کتاب ها بیشتر ترجیح میدهند. اونها اقلیت عجیبی هستند. کتاب پنجم، ششم و هفتم فکر نمیکنم مناسب بچه های شش ساله باشه.
--وقتی به کتاب چهارم رسیدم دیگه خیلی خسته و کوفته شده بودم. من یه کتاب چهارساله رو در عرض یک سال می بایست می نوشتم و در همون زمان هم باید بچه ام رو هم مراقبت می کردم بدون هیچ پرستاری یا هر نوع کمک دیگری. دیگه نا نداشتم. و در واقع فکر میکردم: “دیگه نمیتونم بیشتر از این ادامه بدم، دیگه باید تمومش کنم.” من این رو به ویرایشگرم گفتم، که اگر قرار باشه من همین جوری ادامه بدم دیگه نمیتونم به نوشتن ادامه بدم. و بعد از اون هم با مردی روبرو شدم که الان شوهر دوم من هست.
--نترسيدن از منتقدان يا نظرشون در مورد من خيلي خوبه. من چيزي رو كه ميخواستم نوشتم. وقتي كتاب هفتم رو تموم كردم، با خودم فكر كردم كه اين بهترين كتابي بود كه نوشتهم. كتابي بود كه ميخواستم بنويسم. از اين كتاب بيش از بقيه راضي بودم. با خوندن نقدها، چه اتفاقي ميافته؟ اين كتاب نوشته شده، ديگه كاري از دستم بر نمياومد، اما حالا ميتونم به خودم اجازه بدم كه به گذشته نگاه كنم و اتفاقي ميافته كه همين الان گفتي: بزرگترها شروع ميكنن به خوندن كتابها براي بچههاشون و بعد خودشون تنهايي بقيه رو ميخونن. هيچ چيز لذتبخشتر از اين نيست كه بشنوم مردم ميگن تمام خانواده كتابها رو با هم ميخونن. اين رو خيلي زياد شنيدم. اونا يك فصل رو با هم ميخونن و بعد دوباره جمع ميشن تا فصل بعدي رو بخونن. باورنكردنيه، نه؟ خيلي از خانوادهها به من گفتن كه اين كارو ميكنن و اين تا سطح زيادي لذتبخشه. كتابها يك كار اجتماعي شدهن.
--دامبلدور ميگه: “معلومه كه اينا داره توي ذهنت اتفاق ميافته، ولي كي گفته در اين صورت نميتونه واقعي باشه؟” اين ديالوگ سرنخه؛ من هفده سال صبر كردم تا اين صحبتها رو بنويسم. بله، درسته. من تمام اين مدت كار ميكردم تا اين دو عبارت رو بنويسم؛ نوشتن ورود هري به جنگل و اين صحبت.
--فكر كردم ضروري نبود كه در مورد دورسليها بنويسم. فكر كردم خواننده ميتونه بفهمه كه از اونا محافظت ميشه و مفي هستن. وقتي طرفدارها اينو ازم ميپرسن بهشون ميگم كه به لطف آخرين ملاقات هري و دادلي اونا ميتونن سعي كنن با هم دوست باشن، كه كارت تبريك كريسمس براي هم بفرستند و هر از چند گاهي همديگه رو ببينن. اين ناجوره، ولي سعي ميكنن، چون موضوع ارتباط داشتنه. اونا هيچ وقت نميتونن دوستان خوبي براي هم باشن، ولي سعي مي كنن با هم دوست باشن… دادلي ميدونه كه هري جونش رو نجان داده. خب، در واقع اون فكر ميكنه جونش رو نجات داده، ولي هري روحش رو نجات داده.
